Categorieën
persoonlijk

een ochtend in Leiden, 1387 (2)

Michiel had op het persoonlijk vlak ook veel meegemaakt. Drie vrouwen had hij al naar hun graf moeten dragen. Zijn eerste vrouw, Kerstinen al vrij kort na de huwelijksvoltrekking en toen hij eindelijk zijn geluk weer had gevonden bij zijn tweede vrouw, Madelien, kwam ook zij te overlijden. Vrij snel daarna trouwde hij zijn derde vrouw, Ave, maar ook haar overleefde hij. Zij stierf zeven jaar geleden in het jaar onzes Heren, duizend driehonderd en tachtig.

De gebeurtenis van de vorige maand, toen Michiel bij de hertog in Den Haag moest komen, moet ook als een schande hebben aangevoeld. Hij had niet alleen maar vrienden als stadsbestuurder. Er waren ook vijanden gemaakt in de politiek. Vanwege zijn overtuiging, had hij eerder zelfs al eens gevangen gezeten. En door de onrusten van de laatste tijd, had de hertog Michiel weer ontboden, om hem te laten beloven zich in dienst van hem te stellen en zich als goed schepen te gedragen. Deze hertog koos duidelijk partij voor het andere kamp.

Misschien was dit Michiel wel te veel geworden. Zulke gebeurtenissen laten toch diepe littekens achter. En zoals men dan gewoon is te zeggen: “Tegen de kracht van de Dood, is geen kruid gewassen”. Ook Michiel had dit aardse leven moeten verruilen voor een nieuw bestaan.

Categorieën
persoonlijk

zuivere koffie

Soms kijk ik uit het raam en ben ik benieuwd naar wat er zich allemaal afspeelt achter de gesloten ramen van het huis aan de overkant van de straat. Ik heb namelijk een deel van de dag uitzicht op een koffieshop en daarboven zit een woning. De luxaflex van die bovenwoning zit altijd dicht. Ik weet inmiddels dat er het één en ander ligt opgeslagen voor de shop, zoals blikjes cola, hippe flesjes spa en tupperware-bakjes met bepaalde kruiden. Er wordt wel eens een voorraadje van die spullen naar beneden gehaald voor de verkoop in de winkel.

Maar soms gaan er ook twee mensen naar boven en wat zich dan in die ruimte afspeelt, weet ik niet. Ze zitten daar een tijdje boven en vervolgens gaat de deur weer open. Eén mannetje komt naar buiten, trekt de deur half dicht en kijkt de straat in. Dan opent hij de deur weer en komt nummer twee naar buiten. Die loopt weg, de straat in zonder dag te zeggen. Geen cola in de handen en ook geen flesje spa. Zo vreemd en dat maakt mij dus erg nieuwsgierig.

Categorieën
persoonlijk

als sneeuw voor de zon

Het probleempje in de archieven van logboek.com is nu ook opgelost!

Categorieën
persoonlijk

vraag

Valt de maan?

Categorieën
persoonlijk

middeleeuwse toestanden

In de middeleeuwen moet het leven niet altijd een pretje zijn geweest. De mens was in die tijd verstoken van veel zaken die wij vandaag de dag als heel normaal beschouwen. Neem bijvoorbeeld iets als onze dagelijkse voedselvoorziening. Dat was 500 jaar geleden nog wel anders. Het grootste deel van de bevolking moest toen hard werken als boer voor een schamel, dagelijks portie eten. Leve de vooruitgang, want vandaag de dag bestaat er gelukkig zoiets als een supermarkt. En natuurlijk, wij moeten ook werken om de spullen uit de winkel te kunnen betalen, maar we hoeven in ieder geval niet van zonsopgang tot zonsondergang te harken, te ploegen en koeien te melken voor een klein beetje voedsel. 

Een andere vooruitgang is onze infrastructuur. Om zichzelf een eeuw of vijf geleden van A naar B te verplaatsen, had men toch wel een paar goede sandalen nodig of een zitvlak met een flinke laag eelt. Wegen waren toen over het algemeen niet verhard en karren hobbelden met hun berijders over de soms veel te kuilerige zandweggetjes. Dat gehobbel moet vooral pijn aan het achterste hebben gedaan, want vering kende men toen ook nog niet. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het grote aantal plassen water op zo’n weg als het regende. Met een beetje pech bleef de kar in een te diepe poel steken, viel zelfs om en voor de reiziger zat er dan niets anders op om te voet verder te gaan door de modderzooi. Vandaag de dag zijn de wegen gelukkig wel mooi glad en voorzien van een dikke lading beton, asfalt of stenen, met daarnaast een betegelde stoep voor de voetgangers. Dat maakt reizen in onze tijd voor zowel wandelaars als autobestuurders stukken aangenamer. 

Dat geldt voor bijna alle wegen dan….

Er is één straat in Nijmegen die niet zo mooi glad is en die straat ligt voor mijn huis. Ik weet niet hoe het kan, hij zal ooit wel eens vlak geweest zijn, maar nu zit de weg vol met middeleeuwse kuilen. Helemaal verzakt. Op mijn fiets kan ik daar nog wel omheen slalommen en als voetganger op de stoep heb ik er niet zoveel last. Totdat het kort geleden herfst is geworden, want met het vallen van de bladeren, valt er ook veel meer regen en de kuilen in de weg lopen daardoor vol met water. Natuurlijk, nog steeds geen probleem, totdat de weg waaraan ik woon een vrij drukke weg blijkt te zijn. En nu komt het, automobilisten hebben de sadistische neiging om met een rotvaart door die plassen heen te rijden en daarmee de inhoud van de kuil over de stoep te sproeien. Leuk, maar niet voor mijn huis en zeker niet als ik daar loop.

Als het regent, is het altijd maar weer de gok of je bij het naar buiten gaan niet gelijk al wordt bewaterd. Bij het terug naar huis wandelen, moet ik eerst goed om me heen kijken of het wel veilig is om naar de voordeur te lopen. Geen auto’s? Snel, dan heb ik even de tijd voordat de volgende wagen de hoek om komt jakkeren. Anders weer voor niks de paraplu meegomen. Het maakt ook weinig uit van welke kant ik de straat inloop. Van één kant kom ik twee kuilen tegen, van de andere drie, genoeg dus voor een doorweekte broek.

En deze ellende, die we nu vooruitgang noemen, hadden ze dus niet in de Middeleeuwen. Bij regen werd je toch wel nat en een kar die voorbij kwam, ach, die veroorzaakte hooguit een rimpeling op het wateroppervlak.