drie-en-dertig
Drie-en-dertig alweer. Zeven jaar geleden plaatste ik deze foto al hier, maar ja, dat was vroeger, dus nog maar eens. Rechts zit ik, waarschijnlijk voor het eerst in het grapje getrapt dat de taart niet goed is, of ik er even aan wilde ruiken.
Door Michael op 18 mei 2010 | life
tulp
Reageer
Verlanglijstje
Omdat ik bijna jarig ben.
- OVT documentaire april 2009 op 2 cd’s in een luisterboek over het Rampjaar 1672
- Dexter seizoen 3
- Six feet under seizoen 1
- Een geheim van Philippe Grimbert
- Een leuk uitje naar de Verkadefabriek of zo
Tafel 23
Maarten keek wat moeilijk. Hij zat hier nu een klein kwartier te wachten op Yanna. Een klein houten tafeltje voor zich, keurig gelakt, met twee identiek gekleurde stoelen. Zo’n echt kroegtafeltje. Papieren placemats, pepertje, zoutje en nog wat ruimte voor kaart en kaars. Het was ook al weer een tijd geleden dat hij uit was geweest en een afspraak had met een vrouw. Hij had dit eigenlijk ook niet zelf bedacht, gewild zelfs, maar een collega vond dat ze zo goed bij elkaar zouden passen en dus ging Maarten daar in mee. De telefoonnummers werden uitgewisseld en de avond was snel geregeld.
“Zullen we iets eten”, had Yanna gevraagd. Hoewel eten gevaarlijk lang zou kunnen duren, bedacht Maarten dat het ook voldoende afleiding zou kunnen geven. Als het gesprek even niet zou lopen, kon hij altijd een hap eten nemen of praten over de smaak van één of ander gerecht. “Laten we in dat hoekje afspreken”. En dus zat Maarten iets voor zes in het hoekje. Aan tafel 23. Dat zag hij althans toen de ober voor hem een drankje noteerde. Een Perrier. Je kunt wel meteen aan de wijn gaan, maar wat als ze helemaal niet drinkt of rood in plaats van wit wil of rosé in plaats van rood drinkt. Perrier was een veilige keus. Een opstap naar iets anders, of gewoon het begin van een avond alcoholvrij.
Vanaf tafel 23 was er een goed zicht op het hele café. Het was zondagavond en blijkbaar was het stelletjesavond. Overal waar Maarten keek, zag hij koppels zitten. Nou ja, in ieder geval tweetallen en sommige daarvan hoorden bij elkaar. Het was gezellig. De kroeg had zich gevuld met het geroezemoes van alle mensen samen. Er klonk muziek, er klonk bestek. Een jonge man keek op naar hem. Maarten blikte snel weg. Het voelde zo langzaamaan een beetje gênant, een volle kroeg, overal gezelligheid behalve aan zijn tafel, daar zat iemand alleen. Wat zouden de mensen van hem vinden? Zouden ze denken dat hij zielig was? Maarten spiekte nog eens naar de jonge man en vermoedde dat het gesprek aan die tafel nu over hem ging. Ze zouden zich vast afvragen wat hij daar in zijn eentje deed.
Maarten nam een slok van zijn water. Hij had iets te lezen nodig, dat zou de mensen om hem heen en hem zelf in ieder geval even afleiden. Hij stond op, liep naar het raam en pakte één of ander foldertje uit de vensterbank. Terug aan tafel begon hij het te lezen. Het was een uitblaadje met alles wat er die week te doen was in de stad. Film, theater, muziek, maar Maarten kon zijn gedachten er niet bij houden, hij keek weer de kroeg in. Het meisje dat bij de jongeman aan tafel zat, draaide zich even om. Keek ze nu naar mij, dacht Maarten? De jongeman en het meisje lachten even. Dit was vast om hem.
De Perrier was inmiddels op. Het was nu iets voor zeven. Tijd om weg te gaan. Maarten schaamde zich. Ze zal me wel hebben gezien en zich bedacht hebben, twijfels gekregen hebben, dacht hij. Hoe kom ik hier weg? Om de schijn van nonchalance te wekken pakte Maarten zijn telefoon. “Ha Yanna” zei hij zo luid dat de jongeman en het meisje het zouden horen. “Wat zeg je? ik kan je niet goed verstaan…. Ik zit hier al hoor…Wat?…Is je vader overleden? … Wat vreselijk… Zal ik naar jou komen? …Ik kom er meteen aan” en hij beëindigde het gefingeerde gesprek. Verschrikkelijk, zei hij nog tegen de jongeman en het meisje. Die knikten instemmend. Hij wenkte de ober, betaalde zijn Perrier en spoedde zich naar buiten.
In het voorportaal trof hij een vrouw in een blauwe jurk, ze kwam net binnen. Zij keek op haar horloge en vervolgens keek ze hem even aan. Hij voldeed vast aan de omschrijving die zijn collega van hem had gegeven, de vrouw deed dat zeker wel, het was Yanna. Hadden ze dan om zeven uur afgesproken? “Maarten?” zei ze verwonderd. “Nee…uh… Max” en weg was hij.
Door Michael op 16 februari 2010 | tafel-23Reageer
namaak hutspot
Heel soms weet je van tevoren al dat het eten niet zo lekker zal zijn. Die gedachte heb ik nu een beetje met de aardappel-wortelschotel van de appie. Yuk, aardappelschijfjes koken in melk…
Door Michael op 31 januari 2010 | lifeReageer
twee meter achter ons tentje
Reageer
uhm....?
