Dag 07 De reisgenoten

Vandaag heb ik een kennismakingsmiddag gehad met een groot deel van de andere groepsleden van de aanstaande reis. Ieder stelde zich voor en vertelde wat hem of haar bewoog om deze reis te maken. Ik ben duidelijk de benjamin van de groep, maar voor het zoeken naar geschiedenis en inspiratie maakt dat niet uit want dat is blijkbaar niet afhankelijk van leeftijd. En toen dus mijn eigen verhaal, waarom wil ik deze reis eigenlijk maken?

Ik moest denken aan één van de eerste colleges geschiedenis op de universiteit. Daar werd verhaald over de “historische sensatie”. Deze term werd geïntroduceerd door Johan Huizinga en is een gevoel dat een historicus wel eens kan ervaren als hij in aanraking komt met een overblijfsel uit het verleden. Even lijken de grenzen van tijd te verdwijnen en ben je één met die geschiedenis. Ik mocht het ooit zelf ervaren toen ik in een archief oude middeleeuwse testamenten in mijn handen had en bestudeerde. Ineens leek het bijna of de inkt van het document nog nat was, alsof de geestelijke die het zeshonderd jaar eerder had geschreven de pen net had neergelegd. Ik heb deels vergelijkbaar gevoel wel eens bij schilderijen waar je van dichtbij op het doek de dikke klodders verf ziet en als je daar weer goed naar kijkt de indruk van de fijne haren van de kwast, dan lijkt het bijna alsof je bij het ontstaan van zo’n schilderij bent.

Je kunt deze historische sensatie helaas niet afdwingen, het overkomt je of het overkomt je niet. Maar je kunt je natuurlijk wel onderdompelen in geschiedenis waardoor de kans op die sensatie toeneemt. Israël ademt geschiedenis en ergens hoop ik dus dat nu en toen voor mij weer even één worden. Eén van mijn redenen om deze reis te willen maken.